Centrum Rzeźby Polsiej w Orońsku
 Archiwum

wybierz kategorię:

Szukaj w aktualnościach

Barbara Zambrzycka-Śliwa

Orońsko, sierpień 2011

Barbara Zambrzycka-Śliwa, urodziła się na Pomorzu w 1950 roku. Uczyła się w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni – Orłowie, a następnie rozpoczęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Po roku przeniosła się do krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w Pracowni Rzeźby prof. Mariana Koniecznego zrealizowała dyplom w 1974 r. Uczyła się także malarstwa pod kierunkiem prof. Jonasza Sterna, a rysunku pod opieką prof. Adama Hoffmanna.



Więcej zdjęć w galerii Barbara Zambrzycka-Śliwa

Pracuje w Instytucie Sztuki Akademii Pedagogicznej w Krakowie, gdzie uczy studentów rzeźby. Prowadzi autorską galerię – Space Gallery – w Krakowie.

Ma w dorobku wiele wystaw indywidualnych, krajowych i zagranicznych, uczestniczyła również w wystawach zbiorowych, m.in. w Austrii, Niemczech, Hiszpanii, Włoszech, Wielkiej Brytanii, Bułgarii, Rosji, Belgii, USA, Czechach, Słowacji, Finlandii, Danii, Estonii, Szwajcarii, na Węgrzech. Jej prace można spotkać w renomowanych muzeach na kilku kontynentach oraz w prywatnych kolekcjach w kraju, jak również poza granicami. Jest laureatką wielu prestiżowych nagród i wyróżnień.

Spod ręki artystki wyszło sporo serii prac; niektóre z nich ułożyły się w cykle, a spośród nich najistotniejsze wydają sięHomo Petra, Stawanie się oraz Labirynt świata – raj serca. Pierwszy z cykli zawiera realizacje złożone z kamiennych bloków, na których zostały mozolnie wykute dookolne rowki, mające – jak można sądzić – sugerować nakładanie się na siebie kolejnych „warstw” ludzkiej egzystencji. Na drugi składają się prace konsekwentnie stawiające pytania o proces stawania się człowieka (jego dorastania) zarówno w wymiarze czysto fizycznym, jak i intelektualnym. Bardzo ciekawe są też „kapliczki”, składające się na cykl trzeci. Na pomysł natrafiła, gdy podróżując przez Syberię, dostrzegała wielokrotnie wyłaniające się spomiędzy drzew wieże strażnicze tzw. obozów pracy…

W latach 90. Barbara Śliwa reprezentowała Polskę na międzynarodowym sympozjum rzeźby w Finlandii, gdzie poznała drewno jako materiał rzeźbiarski – syberyjską sosnę, z której powstała kolejna jej „kapliczka”. W późniejszym czasie artystka zrealizowała całą serię drewnianych „kapliczek”, do których zwiedzający mogą wsuwać intencje, pragnienia, prośby zapisane na karteczkach przygotowanych wcześniej przez artystkę.

Ciekawe rozwiązania można dostrzec także w nowym cyklu zatytułowanym Autostrady. Rozrąbane lub wydrążone pnie drzew stanowią tory wyłożone smolistą masą, w której zostały zatopione dziecięce samochodziki. Pnie wydają się jakby okaleczone, „rozjechane” brutalnie przez mnóstwo samochodów.

Ważne miejsce w dorobku Barbary Śliwy zajmują kameralne, intymne w treści i formie prace zrealizowane w brązie, których najwięcej powstało w końcu lat 70. i na początku 80. Nie przekraczają one zwykle rozmiarów 18 × 13 cm, rejestrują twarze lub całe sylwetki dzieci; znalazło się wśród nich także miejsce na autoportret.

Nie można również zapomnieć o bardzo ważnej pracy zrealizowanej przez artystkę w 2000 roku u podnóża Alp, w austriackim mieście St. Ulrich bei Steyer, gdzie powstała europejska aleja rzeźb. Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku wytypowało do wzięcia udziału w tym prestiżowym przedsięwzięciu właśnie Barbarę Zambrzycką-Śliwę. Tym razem „kapliczkę” stanowi trzymetrowy, granitowy głaz, zwieńczony regularnie pokratkowanym rombem, do którego prowadzi kilkunastometrowa, wyboista i nieregularna droga wyłożona granitową kostką. Im bliżej cokołu, tym regularność drogi się zwiększa, a na zwieńczeniu panują już porządek i harmonia…

Wiele prac pani Barbary powstało w pracowniach Centrum Rzeźby Polskiej. Od kilku lat artystka spędza lato w orońskim Centrum.

… w trakcie tegorocznego pobytu w Orońsku pracuję nad nowym cyklem… „Objawienia” – wewnętrzna istota rzeczy – jako rejestracja spraw błahych podległych jednak dyscyplinie oraz kontynuuję cykl „Epitafia”, który jest dla mnie rejestracją zjawisk nieoczekiwanych mających autonomiczną wartość artystyczną pomimo swej banalności. Całość prac to ciąg dalszy cyklów: „Stawanie się” i „Jeden z samym sobą…” 

Jedna z prac należących do cyklu Stawanie się jest poświęcona pamięci Czesława Miłosza i ozdobi plac przed budynkiem Politechniki Radomskiej.



kategoria: Pobyty indywidualne, wiadomość dodano: 2011-08-23 12:57:45, czytane: 3476 x




mkidn
Zrealizowano ze środków
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego


Copyright © Centrum Rzeźby Polskiej 2006 - 2019
zdjęcia: Jan Gaworski
Wszelkie prawa zastrzeżone

wykonanie/created by: Wojciech Głogowski

Valid HTML 4.01 Transitional